Een speelse feministische parodie

Het is absoluut tijd voor Oreo. Nu de wereld steeds sneller wegglijdt in waanzin, absurditeit en chaos, is deze waanzinnige, sexy, coole roman meer dan ooit op zijn plaats. (Marlon James)
Terecht dat dit boek -oorspronkelijk van 1974 – nu opnieuw bejubelend uitgegeven wordt.

‘De mensen noemden het kind al van alles als het achter haar grootmoeder over straat drentelde – die hen dan op fluistertoon vervloekte. Ze noemden haar Toffeetje en Chocolaatje en Boterbabbelaartje. Maar als ze naar haar diepbruine kleur en brede lach vol suikerwitte tandjes keken, zeiden ze bij zichzelf: ‘ Och, wat doet dat kind me toch denken aan zo’n Oreo-koekje. Daar ben ik dol op, zo’n koekje, zei de grootmoeder. En nu bedoelde ze wat de rest ook bedoelde.’

23E2E442-CD16-49E2-806A-4A68C6353286

Een ‘oreo’ is natuurlijk een koekje dat wit vanbinnen is en zwart vanbuiten; het is ook een veelgebruikte term om zwarte mensen te beledigen die zich ‘wit lijken te dragen’, zoals Danzy Senna schrijft in haar nawoord. Hier te lande wordt ook wel de term ‘bounty’ gebruikt, met dezelfde insinuerende bedoeling. Auteur Fran Ross omarmt dit scheldwoord. Toch wordt het nooit een ‘zoetekoekverhaaltje over ebony en ivory’. Vanaf de beginzin is het duidelijk dat beide kanten van Oreo’s familie – de zwarte en de bleke Joodse – het allebei afschuwelijk vinden dat hun kinderen op de ‘verkeerde’ verliefd zijn.

Dit is een boek waar je meteen bewondering voor voelt. Vijftig jaar geleden geschreven maar in een heel bijzondere, originele schrijfstijl, bij momenten hilarisch-humoristisch en tegelijk zo erg to the point en realistisch. Een perfect geschetst tijdsbeeld van een ook al bijzonder milieu.

Zoveel zinnen in het boek zijn te gek. De tafereeltjes lijken uit een kinderboek gejat: Oreo neemt afscheid van haar familie, Oreo in de trein, Oreo gaat naar het park, Oreo op Broadway..
Oreo in bus 5: ‘Een paar minuten nadat ze was ingestapt besefte Oreo dat ze in de beroemde dollewijvenbus zat. Ze had er al eerder over gehoord.’ ..
Of Oreo in de trein: ‘Ze had de fase Een Zitplaats Zoeken doorstaan en was nu in het stadium Hopen Dat Ik Het Bankje Voor mezelf Heb.’ Uiteindelijk komt er een kuierende wat drentelende jongen naast haar zitten: ‘Oké, ik heb ’t gecheckt en afgezien van mij ben jij het knapste dat er in deze trein zit, dus kunnen we net zo goed bij elkaar zitten. Geven we dit stelletje Poor Pitiful Hearts iets om naar te kijken.’

Dit dus.

Oreo krijgt thuis les van een vermaard taalkundige, die in taalraadsels spreekt. Dat levert bijzondere leerervaringen op.
In een verhaal dat Oreo schrijft over een verkrachter ‘voegt ze gruwelen toe als: ‘Het Empire State Building piemelt gezwollen op naar de hemel. De architectonische lafheid excremeert er van af.’ Ze vond het gebruik van genito-scatalogische werkwoorden wel gepast om uiting te geven aan haar academisch ongenoegen’, schrijft Ross.

Zo gaat dat 200 bladzijden door: een feest om te lezen.

 

______________

Oreo – Fran Ross
Uitg.: Cossee – Vert. Anna Helmers-Dieleman
Hardback – 206 blz – € 27,50
isbn: 978 90 593 698 25

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s